پرش لینک ها

ساعت کار در دبی: اضافه‌کاری، مرخصی سالانه و تعهدهای کارفرما

ساعت کار در دبی: کارمندان پشت میز کار در دفتر شرکت

کارمند ساعت ۹ می‌آید، ساعت ۸ شب هنوز پشت میز است و آخر ماه می‌پرسد اضافه‌کاری‌اش کجاست. در شرکت‌های کوچک دبی این گفت‌وگو معمولاً وقتی شروع می‌شود که هیچ‌کدام از دو طرف عدد دقیق را نمی‌دانند. ساعت کار در دبی برای بخش خصوصی را فرمان‌قانون فدرال ۳۳ سال ۲۰۲۱ و آیین‌نامه‌ی اجرایی آن (مصوبه‌ی کابینه‌ی شماره‌ی ۱ سال ۲۰۲۲) تعیین کرده‌اند و قرارداد کار شما باید با آن‌ها هم‌خوان باشد.

در این راهنما سقف ساعت کار در دبی، حساب اضافه‌کاری با مثال عددی، کار در آخر هفته و تعطیلات رسمی، و قاعده‌ی مرخصی سالانه را از متن رسمی قانون می‌خوانید و در پایان فهرستی برای نوشتن این موارد در قرارداد و آیین‌نامه‌ی داخلی شرکت دارید.

ساعت کار در دبی چقدر است؟ سقف روزانه و هفتگی

طبق ماده‌ی ۱۷ فرمان‌قانون، حداکثر ساعت کار در دبی برای کارمند عادی ۸ ساعت در روز یا ۴۸ ساعت در هفته است. این رقم سقف است، نه الزام: شرکت می‌تواند ۴۰ ساعت در هفته تعریف کند، اما بدون پرداخت اضافه‌کاری نمی‌تواند از ۴۸ ساعت بالاتر برود. ماده‌ی ۱۷ همچنین به کابینه اجازه می‌دهد برای برخی بخش‌های اقتصادی یا دسته‌های کارگری ساعت کار را کمتر یا بیشتر تعیین کند، پس شرکتی که در حوزه‌ی خاصی (مثلاً ساختمان یا خدمات میدانی) فعالیت می‌کند باید مقررات همان حوزه را هم از MOHRE بپرسد.

ماده‌ی ۱۸ می‌گوید کارگر نباید بیش از ۵ ساعت پیاپی بدون استراحت کار کند و مجموع استراحت‌ها دست‌کم یک ساعت باشد. این وقفه جزو ساعت کار حساب نمی‌شود. بنابراین روز کاری ۹ ساعته‌ی «۹ تا ۶» با یک ساعت ناهار از نظر قانون یک روز ۸ ساعته است.

رمضان و رفت‌وآمد

آیین‌نامه‌ی اجرایی (ماده‌ی ۱۵) ساعت کار در دبی را در ماه رمضان ۲ ساعت کم می‌کند. یعنی در رمضان سقف عادی ۶ ساعت در روز است و کارفرما نمی‌تواند همان برنامه‌ی ۸ ساعته را بدون حساب اضافه‌کاری ادامه دهد.

زمان رفت‌وآمد خانه تا محل کار طبق ماده‌ی ۱۷ جزو ساعت کار نیست. استثناهایش را آیین‌نامه فهرست کرده است: تأخیر در راه به‌دلیل هوای بد و پس از هشدار مرکز ملی هواشناسی، تأخیر در سرویس کارفرما به‌خاطر تصادف یا خرابی ناگهانی، و حالتی که طرفین صریحاً در قرارداد توافق کرده باشند.

چه کسانی از سقف ساعت کار در دبی مستثنی‌اند؟

آیین‌نامه پنج گروه را از سقف ساعت کار بیرون می‌گذارد. برای شرکت‌های کوچک دو مورد از همه مهم‌تر است: اعضای هیئت‌مدیره و کسانی که پست نظارتی دارند و آن پست اختیار کارفرما به آن‌ها می‌دهد. مدیری که نقش واقعی تصمیم‌گیری و استخدام ندارد، فقط با عنوان «مدیر» مشمول این استثنا نمی‌شود. معیار اختیار واقعی است، نه عنوان کارت ویزیت.

سه گروه دیگر شامل خدمه‌ی کشتی‌های دریایی، کارهایی که به دلیل فنی باید پیوسته و در شیفت‌های متوالی انجام شود (با شرط میانگین حداکثر ۵۶ ساعت در هفته) و کارهای مقدماتی یا تکمیلی که ناگزیر خارج از ساعت عمومی مؤسسه انجام می‌شود هستند.

همکاران در حال کار با لپ‌تاپ در دفتر

اضافه‌کاری در دبی: سقف، نرخ و مثال محاسبه

اضافه کاری یعنی هر ساعتی که از ساعت کار عادی بیشتر شود، و حسابش از ساعت اول شروع می‌شود.

این بخش از دعواهای رایج میان کارفرما و کارمند است، چون سه عدد مختلف دارد. ماده‌ی ۱۹ فرمان‌قانون این‌ها را مشخص کرده است:

موقعیت حداقل جبران
اضافه‌کاری عادی (بیش از ساعت کار عادی) مزد ساعت عادی بر پایه‌ی حقوق پایه + دست‌کم ۲۵٪ اضافه
اضافه‌کاری بین ساعت ۱۰ شب تا ۴ صبح مزد ساعت عادی بر پایه‌ی حقوق پایه + دست‌کم ۵۰٪ اضافه (کارکنان شیفتی مستثنی‌اند)
کار در آخر هفته‌ی مشخص‌شده در قرارداد یک روز تعطیلی جایگزین، یا مزد همان روز + دست‌کم ۵۰٪ حقوق پایه‌ی آن روز

سقف اضافه‌کاری هم دو لایه دارد. کارفرما می‌تواند حداکثر ۲ ساعت در روز اضافه‌کاری بخواهد و مجموع ساعت کار نباید از ۱۴۴ ساعت در هر ۳ هفته بیشتر شود. آیین‌نامه (ماده‌ی ۱۵) یک استثنا دارد: اگر کار برای جلوگیری از زیان یا حادثه‌ی جدی یا کاستن از اثر آن لازم باشد، سقف دو ساعت روزانه قفل نیست، ولی سقف ۱۴۴ ساعت همچنان برقرار است.

یک مثال عددی

فرض کنید حقوق پایه‌ی کارمندی ۶٬۰۰۰ درهم در ماه است و شرکت مبنای ساعتی را با تقسیم بر ۳۰ روز و ۸ ساعت (۲۴۰ ساعت) حساب می‌کند. مزد هر ساعت عادی ۲۵ درهم می‌شود. هر ساعت اضافه‌کاری معمولی دست‌کم ۳۱٫۲۵ درهم و هر ساعت اضافه‌کاری شبانه (۱۰ شب تا ۴ صبح) دست‌کم ۳۷٫۵ درهم است. اگر کارمند در ماه ۱۰ ساعت اضافه‌کاری عادی و ۴ ساعت شبانه کار کند، جمع آن حدود ۴۶۲٫۵ درهم می‌شود (۳۱۲٫۵ + ۱۵۰).

این مثال برای روشن‌شدن منطق محاسبه است. فرمول تبدیل حقوق ماهانه به مزد ساعتی را در قرارداد یا آیین‌نامه‌ی داخلی بنویسید تا هر ماه سر آن بحث نشود. نکته‌ی مهم دیگر این است که مبنا «حقوق پایه» است، نه جمع حقوق و بدل‌ها.

کار در آخر هفته و تعطیلات رسمی

ماده‌ی ۲۱ حداقل یک روز آخر هفته‌ی با حقوق را برای هر کارگر الزامی می‌کند و جزئیات را به قرارداد یا آیین‌نامه‌ی کار می‌سپارد. اگر کار در آخر هفته لازم شد، ماده‌ی ۱۹ همان دو راه را باز می‌گذارد: روز جایگزین یا مزد همان روز با ۵۰٪ اضافه. هیچ کارگری را نمی‌شود بیش از دو آخر هفته‌ی پیاپی به کار گرفت، مگر کارگران روزمزد.

تعطیلات رسمی را کابینه با مصوبه‌ی جداگانه تعیین می‌کند و کارگر در آن‌ها حقوق کامل می‌گیرد. اگر کارفرما او را برای کار در یک روز تعطیل رسمی بخواهد، طبق ماده‌ی ۲۸ باید یا روز دیگری را به او بدهد یا مزد آن روز را با دست‌کم ۵۰٪ حقوق پایه بپردازد. بنابراین تقویم تعطیلات هر سال را پیش از برنامه‌ریزی شیفت‌ها از منبع رسمی دولت بگیرید.

مرخصی سالانه: ۳۰ روز، سال اول و انتقال به سال بعد

ماده‌ی ۲۹ می‌گوید حداقل مرخصی سالانه‌ی با حقوق کامل برای هر سال خدمت ۳۰ روز است. کسی که بین شش ماه تا یک سال کار کرده، برای هر ماه ۲ روز مرخصی دارد. اگر خدمت پیش از استفاده از مرخصی تمام شود، برای بخش‌های آخرین سال هم مرخصی (یا معادل پولی آن) محاسبه می‌شود. کارفرما تاریخ استفاده از مرخصی را با هماهنگی کارمند و با توجه به نیاز کار تعیین می‌کند و باید پیش‌تر خبرش دهد.

آیین‌نامه (ماده‌ی ۱۹) دو قاعده‌ی عملی اضافه می‌کند. کارمند می‌تواند حداکثر نیمی از مرخصی سالانه را به سال بعد منتقل کند یا با توافق کارفرما معادل نقدی آن را بگیرد؛ نقد آن بر پایه‌ی حقوقی است که هنگام استحقاق مرخصی می‌گیرد. اگر خدمت پایان یابد، مانده‌ی مرخصی استحقاقی بر پایه‌ی حقوق پایه نقد می‌شود. این مبلغ در تسویه‌ی پایان کار کنار گرچوئیتی می‌آید؛ نحوه‌ی محاسبه‌ی گرچوئیتی را در راهنمای مزایای پایان خدمت ببینید.

مرخصی و دوره‌ی آزمایشی

کارفرما می‌تواند در دوره‌ی آزمایشی هم مرخصی بدهد. اگر کارمند در آزمایش رد شود، طبق ماده‌ی ۲۹ حق او برای دریافت معادل مانده‌ی مرخصی محفوظ می‌ماند. مرخصی کارمندی که استعفا داده با قواعد استعفا و دوره‌ی اخطار هم‌پوشانی دارد و پیش از تعیین آخرین روز کاری باید روشن شود.

ساعت کار در دبی برای پاره‌وقت و دورکار

ساعت کار در دبی برای پاره‌وقت‌ها قاعده‌ی جدا دارد. اگر کارمند الگوی پاره‌وقت دارد، کارفرما طبق ماده‌ی ۱۷ بیش از ساعت توافق‌شده در قرارداد از او کار نمی‌خواهد، مگر با رضایت کتبی. مرخصی سالانه‌ی پاره‌وقت بر پایه‌ی ساعت‌های واقعی کار محاسبه می‌شود و آیین‌نامه حداقل ۵ روز کاری در سال تعیین کرده است.

برای دورکار، ماده‌ی ۱۷ می‌گوید کارفرما می‌تواند با تأیید خود ساعت‌های مشخصی را برای کار از راه دور بخواهد، چه داخل امارات و چه خارج از آن. پس اگر تیم شما بخشی از کارکنان را از ایران یا کشور دیگر نگه می‌دارد، ساعت پاسخ‌گویی را در قرارداد بنویسید.

چک‌لیست قرارداد برای ساعت کار در دبی و آیین‌نامه‌ی داخلی

برای شرکتی که از اولین استخدام تا پنج نفر جلو می‌رود، تنظیم ساعت کار در دبی با پنج مورد پایین شروع می‌شود و دعوای بعدی را کم می‌کند:

  1. ساعت شروع و پایان، مدت ناهار و روزهای آخر هفته را دقیقاً در قرارداد بنویسید.
  2. مبنای ساعتی اضافه‌کاری (مثلاً حقوق پایه تقسیم بر ۲۴۰) و نرخ‌های ۲۵٪ و ۵۰٪ را بنویسید.
  3. اضافه‌کاری را فقط با درخواست کتبی یا پیام قابل‌ردیابی بخواهید و ساعت‌ها را ثبت کنید.
  4. پیش از هر ماه رمضان ساعت کار کاهش‌یافته را به کارکنان اعلام کنید.
  5. برنامه‌ی مرخصی را ساله ثبت کنید و مانده‌ی انتقالی را از نیمه‌ی مرخصی بیشتر نکنید.

برای نوشتن این بندها در قرارداد و هماهنگ‌کردن آن‌ها با برنامه‌ی استخدام، می‌توانید از مشاوره‌ی توسعه‌ی کسب‌وکار در دبی کمک بگیرید.

طبق آیین‌نامه، مؤسساتی که ۵۰ کارگر یا بیشتر دارند باید دستورالعمل کار، ساعت‌های کار روزانه، روزهای استراحت و تعطیلات رسمی را در مقررات داخلی بنویسند. شرکت‌های کوچک‌تر ملزم به این سند نیستند، اما همان بندها را در قرارداد بنویسند تا در اختلاف، مدرک روشن داشته باشند.

هزینه‌ی واقعی اولین کارمند فقط حقوق نیست؛ اضافه‌کاری، مرخصی و بیمه هم داخل آن است. شرح کامل را در مقاله‌ی استخدام کارمند در دبی و تعهد بیمه‌ی درمانی را در بیمه‌ی درمانی کارمندان بخوانید.

سوالات متداول درباره ساعت کار در دبی

ساعت کار قانونی در دبی چند ساعت است؟

طبق ماده‌ی ۱۷ فرمان‌قانون فدرال ۳۳ سال ۲۰۲۱، سقف ساعت کار عادی ۸ ساعت در روز یا ۴۸ ساعت در هفته است. در ماه رمضان آیین‌نامه‌ی اجرایی این ساعت را ۲ ساعت کم می‌کند. بخش‌های خاص ممکن است ساعت کار متفاوتی داشته باشند.

اضافه‌کاری در دبی چقدر باید پرداخت شود؟

اضافه‌کاری عادی دست‌کم ۲۵٪ بیشتر از مزد ساعت عادی بر پایه‌ی حقوق پایه است. اگر بین ساعت ۱۰ شب تا ۴ صبح باشد، دست‌کم ۵۰٪ اضافه دارد. سقف اضافه‌کاری معمولاً ۲ ساعت در روز و مجموع ۱۴۴ ساعت در هر ۳ هفته است.

مرخصی سالانه در دبی چند روز است؟

طبق ماده‌ی ۲۹، مرخصی سالانه‌ی با حقوق کامل برای هر سال خدمت دست‌کم ۳۰ روز است. کسی که بین شش ماه تا یک سال کار کرده، به‌ازای هر ماه ۲ روز مرخصی دارد. نیمی از مرخصی را می‌توان به سال بعد منتقل یا نقد کرد.

اگر کارمند در آخر هفته یا تعطیل رسمی کار کند چه می‌شود؟

کارفرما یا باید یک روز تعطیلی جایگزین بدهد یا مزد همان روز را به‌اضافه‌ی دست‌کم ۵۰٪ حقوق پایه‌ی آن روز بپردازد. این قاعده برای آخر هفته در ماده‌ی ۱۹ و برای تعطیلات رسمی در ماده‌ی ۲۸ آمده است.

برای هماهنگ‌کردن قرارداد کار، ساعت کار و مرخصی با برنامه‌ی استخدام شرکت، می‌توانید از مشاوره‌ی توسعه‌ی کسب‌وکار در دبی کمک بگیرید.

قرارداد کار و آیین‌نامه‌ی شرکت‌تان را با قانون هماهنگ کنیم

اگر در حال استخدام یا ساختن تیم در دبی هستید و می‌خواهید ساعت کار، اضافه‌کاری و مرخصی را از ابتدا درست بنویسید، درخواست مشاوره‌ی توسعه‌ی کسب‌وکار بدهید.

درخواست مشاوره برای قرارداد کار و برنامه‌ی استخدام

منابع

ساعت کار بخش‌های خاص، تعطیلات رسمی هر سال و شرایط قرارداد خود را پیش از اجرا در MOHRE تأیید کنید.

این مقاله را به اشتراک بگذارید
Explore
Drag